Canada

Montreal

De eerste dag Montréal is ontdekken en verwonderd zijn over dit land, dat duidelijk Amerikaans is maar toch ook weer niet. De regen wast het schuldgevoel weg over de bosbranden, iets waar we allen verantwoordelijk voor zijn, de ene misschien meer dan de ander. Het voelt dubbel om de natuur te willen aanschouwen die we tegelijkertijd kapot maken door het vliegtuig te nemen… als ik kon, ging ik te voet. Over bergen en meren, zo ver ik kon. Want ja, ik wil verder. Ja het is anders dan Europa , op veel vlakken gewoon anders. Ja, ik wil een echte wereldburger zijn, voelen dat ik de schatten uit andere landen kan ontdekken en kan koesteren op mijn netvlies . Het is meer dan natuur; het is cultuur en diversiteit doorgeven aan je kinderen, beleven, ontdekken en stilstaan, je klein en nederig voelen en dankbaar zijn. We ontmoeten uiterst vriendelijke Canadezen en verkennen een bruisende stad, met geen enkele andere stad te vergelijken. Het is levendig maar ook niet te druk of toeristisch. De diversiteit is enorm. Bij de mensen maar ook in de gebouwen. Plots ben je in een prachtige Oude Haven of net midden in de natuur in hun gigantische park / bos waar je het hoogste punt van Montréal kan beklimmen. Dat is meteen 1 van de eerste dingen die we doen. Ook gaan we toch het reuzenrad in om de haven en een deel van de stad op een andere manier te verkennen.

Het is bijzonder hoe ze pittoresk kunnen blenden met statigheid en rust. Het is een levendige stad, zonder de hectiek. Het raakt onze ontdekkingszin.

We ontdekken kleine details die zo typerend overkomen en het unieke van Canada markeren; Amerikaanse invloeden zoals de 4x4 pick up auto’s en de winkelketens, alsook de ‘suburbs’ huizen aan de rand van de stad. De American roads en de typische trucks versterken die indruk. Vreemd genoeg zorgt deze Amerikaanse vibe net voor meer charme, ookal ben je niet altijd USA minded. Ook hun tongval valt op; een zacht Frans, bijna een soort van verengelst Zuid-Frans, heel uniek en lief, passend bij hun inwoners. Verder geeft het land je het gevoel dat je veilig bent, waar je ook bent. Waarom, weet ik niet, misschien door hoe ze jou ten allen tijde met rust laten. Jou behandelen als een huisdier van een vriend; je krijgt niet te veel aandacht maar wel een vriendelijke reactie als jij hun aandacht vraagt. Bijkomend een grappig weetje; het wegdek is er erger aan toe dan in België, en dat zegt veel! Ook het eten is … laten we zeggen dat we in België verwend zijn !

Quebec en Tadoussac

Gisteren en vandaag trokken we een beetje verder. “Een beetje verder” was genoeg om een totaal ander Canada te zien. Het was om te huilen hoe mooi de bossen zich uitstrekten, rond de kenmerkende ‘Americans Roads’, eindeloos ver over heuvels en bergen. De Canadese dennen doemden statig voor ons op en opnieuw was het moeilijk te capteren dit landschap, dit land, niet met woorden noch met foto’s. Maar dat hoeft ook niet, het is onze ervaring, we hoeven niet te pronken. Alleen wordt mijn enthousiasme soms vermenigvuldigd met… het aantal mensen met wie ik ze kan delen. X4 is genoeg denk ik. We genieten met volle teugen. Bossen ‘as far as the eye can see’… het was als een balsem voor onze bloedende harten voor de natuur van dit land.

Dan waren we op onze eerste stop ; een gigantische waterval, groter dan de Niagara en dat was duidelijk. Het water donderde onze banale zorgen weg en ineens was ons hoofd weer helder. De laatste stop was langs een brede rivier die zomaar de zee in stroomde, alsof ze niet beter wist of ze hoorde er altijd al bij. Als de avond valt, willen we nog op pad langs de weg, het bos in. Geen wildlife te bekennen maar bij schemering waag je je best niet te ver het bos is, dus keerden we terug.

De roadtrip eindigde met walvissen spotten. Beluga’s , orka’s, zeehonden, de gewone vinvis en zelfs de bultrug; ze kwamen allemaal eens met hun vin zwaaien. De witte beluga’s vond ik bijna het meest ontroerend, ze kwamen zo vrolijk boven water huppelen, prachtig wit, om even snel weer te verdwijnen. Om ons te doen twijfelen of ze er wel echt waren. De gids sprak over hun verleidingstrucjes om de mensen te slim af te zijn zodra we dichter komen. Alsof ze weten wat een privilege het is ze te mogen aanschouwen en ze het ons slechts een klein beetje gunnen. En ik kan alleen maar hopen dat ze blijven verschijnen voor de mensen die deze beschermde baai koesteren en we hun vertrouwen niet beschamen. En dan zwaaien we deze majestueuze dieren uit, terug naar de stad, met een nieuw soort ontzag in ons dankbare hart.

Terug in Montréal

Terug in de stad dacht ik dat ik snel terug zou verlangen naar het imponerend gezelschap van de dennen.… maar de natuur is overal in de stad. De zeebries uit de haven voelt alsof we nog op zee zitten. Marmotten en eekhoorns komen rustig het bos uit drentelen. We fietsen zomaar de haven binnen, naar het Olympisch dorp. Daar kunnen we op een formule 1 circuit fietsen nota bene. In de bochten horen we in gedachten het nu afwezige publiek op de tribune juichen. De kinderen maken er een race van en in geen tijd fietsen we makkelijk 19km, zonder aandrijving. We eindigen op restaurant om de calorieën die we verbrandden, er snel terug bij te kletsen. Daar merken we dat we in België echt verwend zijn : het eten is lekker maar niet voortreffelijk en in alles zit meer suiker. Het slaat bij Robin en ik snel op de maag dus besluiten we maar om te zwemmen zwemmen zwemmen als afsluiter van vandaag!

Woensdag in Montréal; we bezochten de biodome, een prachtige dierentuin met de dieren die je kan vinden in Noord-Amerika. De pinguïns waren zo schattig, en Senn had de grootste glimlach op zijn gezicht. Het mooiste aan de dierentuin is hoe ze indoors elke biotoop met zowel licht als temperatuur nabootsten, in het Noordelijke gedeelte kwam je in een tunnel van ijs en kwam de zon zogezegd nog op ; daar kan zelfs Pairi Daiza nog wat van leren. We bezochten opnieuw het Olympisch park en dorp, gewoon omdat het zo vreselijk indrukwekkend en groot is. Het Olympisch bad was episch en de skateparken, loopbanen, tennisvelden, eeeeenzovoort waren indrukwekkend. Tussendoor zag je zelfs sporttuigen op de speeltuinen dus de kinderen waren voortdurend aan het klimmen en spelen. We eindigden onze dag op de grootste marktplaats van Montreal waar de kinderen niet vroegen naar snoep maar naar het fruit die vol kleuren de markt opvrolijkte ;ze bestelden zelf in het Frans en Engels druiven en blauwe bessen. Op de metro waren mijn jongens de Rubixcube aan het leren oplossen, een bezigheid waar ze met hun papa samen veel mee bezig waren. Het was een heerlijke dag, niet alleen door wat we terug mochten ontdekken maar vooral door onze ontspannen en vrolijke stemming die de hele dag voort duurde. S avonds hadden we heel veel lol in het zwembad in het hotel én tijdens de gezelschapsspelletjes. Het was de vrolijkste dag tot nu toe. We willen hier niet weg. Of misschien wel maar dan nemen we deze vrolijkheid mee; het samenzijn was vandaag zelfs mooier dan het land.

Donderdag vandaag . We ontdekten nog veel grappige feitjes over Canada ; als je “merci” zegt , zeggen ze niet terug ; “de rien” of “avec plaisir “ of “pas de soucis” MAAR “bienvenue”, van “you’re welcome”

Ook : de eetcultuur is bizar en iets waar we toch moeilijk aan kunnen wennen. Je kan niet gewoon rustig op restaurant eten, dat doen enkel de toeristen. De Canadezen eten in fastfoodketens of thuis. Het eten is eigenlijk waardeloos, tenzij je Aziatische resto’s opzoekt. Ook mag je op sommige plaatsen je eigen alcoholische drank meebrengen, “bring your own wine” omdat ze geen alcohol serveren.… Daarnaast hebben ze hier iets met ijs , er is een soort ijscultuur want in het hotel staan ijsemmers in je kamer om je ijsblokken in te doen. En op de verdiepen in het hotel een gigantische ijsmachine. Op restaurant vragen ze altijd of we extra ijs moeten hebben. Wij dachten dat het ijsemmertje in de kamer een vuilbakje was dus de roomservice zal ook gedacht hebben; die rare Belgen …

Het was een leuke dag vandaag; we gingen ‘s ochtends zwemmen in een lokaal zwembad aan de rand van de stad en kwamen na het zwemmen in een rustige wijk en een heel mooi bos en park. Daar zagen we opnieuw tientallen eekhoorns en zelfs een vos!! Het was een oase van rust en ik was echt onder de indruk van deze plek. Je zag ook Canadezen rustig genieten op een bankje . Het was duidelijk dat dit geen toeristische plek was. Er was een yoga klasje oefeningen aan het doen in het gras aan het meer. Verder was het muisstil. We genoten van de stille wandeling. De kinderen speelden in het bos maar genoten dan ook in stilte waardoor we de vos zagen.

Nadien deden we een heerlijke wandeling op ons favoriete plekje ; de Oude Haven, ook om het Pourine festival even mee te beleven. Er waren allemaal eetkraampjes en er was muziek en dans. We besloten nadien om toch Chinees te gaan eten. Dat was wel echt lekker maar wel een cafetaria/dining gevoel. Het was toch de eerste maaltijd die voor mij echt smaakte.

Vrijdag. De laatste volledige dag. Aan het idee dat we moeten vertrekken, wennen we maar niet. We ontdekken nog meer details op aan Montréal, of zijn het Canadese gewoontes? De plaatsen waar je kan eten, zijn altijd open, dus je kan om 14u gewoon eten. Ook zijn er overal wc’s waardoor de stad nooit stinkt naar urine, wat je in andere steden wel kan hebben. Montréal is opvallend proper. Bovendien lijken ze een hele stad ondergronds gebouwd te hebben want om elke hoek is er een trap naar beneden waar galerijen zijn, winkelcentra, woningen, musea,…

Vandaag is een dag vol cultuur en geschiedenis. Eerst ontdekken we dat onze metrohalte bij het hotel niet voor niets “Namur” heet. Er zit een verhaal achter, van jawel, enkele Walen en Quebecanen die samen de culturele band tussen Wallonië en Québec sterk willen houden!

We bezoeken het planetarium. Eén van de mooiste op het continent. Senn is opgetogen en zegt na de 360 beleving met deskundige uitleg over onze melkweg; “ het is beslist, ik wil bij NASA werken later…” Ook Kobe stelt veel vragen en staart wel zeker 15 min naar de oude ZEISS-sterrenprojector (ja echt waar) die daar tentoon gesteld staat. Na het bezoek besluiten we de nieuwe stad in te wijden en laten we het oud stadscentrum achter ons. En raar maar waar; er gaat opnieuw een nieuwe wereld voor ons open. Niet te geloven dat we na een week nog steeds niet alle trekpleisters hebben gezien. Het hippe downtown-deel bruist van leven. We ontdekken een stukje geschiedenis, fantastische architectuur en kunst waar een verhaal achter zit. In het World trade center staan 2 unieke en historische schatten. Het eerste is een beeld van Amphidrite, de echtgenote van Poseidon, uit de 18de eeuw. Ze staat achter een infinity pool en onder de enorme koepel van het center, wat samen dus de verbinding en internationale handel over zee symboliseert. Er staat ook een stuk van de Berlijnse muur. Voor mij een echt iconisch erfstuk van het stukje geschiedenis dat mij sinds m’n bezoek aan Berlijn steeds intrigeerde. Ik geef de geschiedenis mee aan m’n kinderen en sta versteld dat we een stuk mogen aanschouwen (en dat ik er nog zoveel over weet ).

Dan is het tijd om nog dingen te ontdekken. De notre dame in Montréal is werkelijk adembenemend en het doet ons bijna geloven dat God hier huist. Op het moment dat de enorme orgel zijn meest onheilspellende registers open trekt, stop ik even met ademen.

Uiteindelijk eindigen we in de uitgaansbuurt waar op dat moment een comedy- festival aan de gang is. Ja echt waar, een comedy-festival. We eten een ijsje terwijl we sketches kunnen bekijken. Het is de kroon op de taart, euh, de kers op de troon. De kers op de taart dus , van alweer een fantastische dag. Onze mondhoeken blijven vanzelf omhoog staan tot we vermoeid maar met een voldane geest het bed in kruipen.

En dan keren we terug naar huis. Mijn lieve mama is steeds 'bang' dat we altijd maar meer willen en met verdriet terug naar huis gaan. Lieve mama, verdriet is het niet. Wat het wel is, kan ik moeilijk omschrijven. Het enige dat ik weet, is dat de walvissen mij diep hebben geraakt en ik zeker terug eens op bezoek zal komen. En zo niet; de herinneringen blijven, als een eeuwig binnenpretje, een lach op mijn gezicht toveren.