Madeira

Van alles naar niets. Of eerder omgekeerd; van niets naar alles. Van een lawaaierige drukte waarin alles op ons inbeukte, naar een oorverdovende stilte in deze natuurpracht. Het contrast kon niet groter zijn. Het prachtige eiland wil mij naar adem doen happen om te bewijzen hoeveel zuurstof ik nodig had. Deze ‘reizende ik’ jankt elke 5 minuten van ontroering. Of van heimwee naar dat andere universum waar ik alleen maar berglandschap ken. Ineens lopen we een grot door en aan het einde zien we Moeder Aarde strijden met God over wie het mooiste schilderij kan toveren. Want op die momenten en op die plaatsen, voel ik in elke vezel een aanwezige kracht die groter is dan alles dat ooit bestond. Of het nu God is, of Moeder Aarde, laat ik in het midden. In mijn hoofd zijn ze het beide, zo’n allesomvattende samensmelting van schoonheid en kracht dat we terug gekatapulteerd worden naar ons eigen jubelende kinderhart. Klein en puur in die grote wereld waarin wij nederig mogen bestaan. Wat een wonder toch.